Nitraat in kraanwater overschrijdt veilige niveaus in groot deel van Spanje
Uit nieuw onderzoek blijkt dat nitraatvervuiling in het kraanwater in grote delen van Spanje veel vaker voorkomt dan gedacht. Volgens recente data heeft meer dan de helft van de Spaanse gemeenten niveaus boven de door wetenschappers aanbevolen grens van circa 6 mg per liter.
Daarnaast werd in 332 steden en dorpen zelfs de wettelijke limiet van 50 mg per liter op bepaalde momenten overschreden. Hoewel dit niet automatisch betekent dat het water ondrinkbaar is, wijst het wel op mogelijke gezondheidsrisico’s en de noodzaak tot voorzichtigheid.
De vervuiling is grotendeels het gevolg van intensieve landbouw en veeteelt. Meststoffen en dierlijke afvalstoffen sijpelen via de bodem in het grondwater, dat in veel regio’s de belangrijkste bron van drinkwater vormt. Vooral landelijke en agrarische gebieden zijn hierdoor kwetsbaar.
Volgens milieuorganisaties zoals Greenpeace is het probleem wijdverspreid en grotendeels onzichtbaar. Nitraten zijn kleurloos en geurloos, waardoor water schoon lijkt terwijl het dat niet per se is. In het lichaam kunnen nitraten worden omgezet in nitrieten, stoffen die onder andere in verband worden gebracht met gezondheidsrisico’s bij langdurige blootstelling.
De huidige Europese norm van 50 mg per liter is vooral bedoeld om acute gezondheidsproblemen te voorkomen, zoals zuurstoftekort bij baby’s (het zogeheten “blue baby syndrome”). Wetenschappers pleiten echter voor strengere richtlijnen, omdat ook lagere concentraties op de lange termijn schadelijk kunnen zijn.
Regionaal zijn er duidelijke verschillen. Zo lijkt Murcia relatief beter te scoren, al zijn daar ook gemeenten met verhoogde waarden. In andere delen van het land, met name waar intensieve landbouw plaatsvindt, liggen de niveaus structureel hoger.
De cijfers onderstrepen dat kraanwater in Spanje officieel grotendeels aan de wettelijke normen voldoet, maar dat er tegelijkertijd ruimte is voor verbetering. Meer monitoring, strengere regels en duurzamere landbouwpraktijken worden gezien als belangrijke stappen om de waterkwaliteit op lange termijn te waarborgen.
