Tien miljoen inwoners met een migratieachtergrond: “Het woningtekort zal nooit verdwijnen.”
Hoewel de ‘mijlpaal’ van tien miljoen inmiddels is overschreden, ligt de jaarlijkse bevolkingsgroei – procentueel gezien – lager dan in voorgaande jaren. Spanje heeft voor het eerst meer dan tien miljoen inwoners die in het buitenland zijn geboren, zo maakte het Nationaal Instituut voor de Statistiek (INE) donderdag bekend. In 2025 groeide de bevolking met 442.428 personen; in het laatste kwartaal kwamen er 81.520 inwoners bij.
“Wat veel mensen denken klopt niet: de jaarlijkse bevolkingsgroei vertraagt ten opzichte van de afgelopen jaren,” stelt Diego Ramiro Fariñas, directeur van het Instituut voor Economie, Geografie en Demografie van de CSIC. Met andere woorden: in de afgelopen vijf jaar is Spanje elk jaar iets minder hard gegroeid.
Los van de statistieken van het INE, en midden in het debat over de aangekondigde regularisatie van 500.000 mensen zonder verblijfsvergunning, rijst de vraag wat deze demografische cijfers betekenen voor bijvoorbeeld de woningmarkt. Volgens Alejandro Macarrón, bekend om zijn theorieën over “demografische zelfmoord” in een land waar steeds minder kinderen worden geboren, zijn de cijfers economisch gezien “volstrekt onzinnig”. “Deze gegevens laten zien dat het woningprobleem nooit zal verdwijnen, zeker niet als dit soort beleid wordt doorgezet,” aldus de demograaf. Hij wijst erop dat veel andere EU-landen juist een restrictiever immigratiebeleid voeren.
Ramiro Fariñas is het ermee eens dat bevolkingsgroei de toegang tot woningen niet zal verbeteren. Wel benadrukt hij dat de groep in het buitenland geborenen zeer divers is en dat Spanje, in een periode van hoge inflatie, minder aantrekkelijk wordt. Aan de andere kant staat demograaf Juan Antonio Módenes, die stelt dat de woningproblematiek niet primair wordt veroorzaakt door immigratie, maar door het feit dat er simpelweg te weinig woningen worden gebouwd.
Dertig jaar geleden telde Spanje ongeveer één miljoen in het buitenland geboren inwoners, waarvan circa de helft afkomstig was uit Europa of andere westerse landen. Volgens Macarrón is de situatie nu totaal anders: een kwart van de bevolking is immigrant of kind van immigranten. Ramiro Fariñas wijst erop dat migratiestromen de afgelopen decennia sterk hebben geschommeld onder invloed van specifieke sociale en economische omstandigheden. Tussen 2000 en 2008 was er een eerste sterke groei met vijf miljoen nieuwkomers, die abrupt stopte bij het uitbreken van de wereldwijde economische crisis, toen veel buitenlanders terugkeerden naar hun land van herkomst. Rond 2010 zette opnieuw groei in, die aanhield tot de coronapandemie. Twee jaar na Covid herstelde de migratie, al is het migratiesaldo de laatste jaren opnieuw afgenomen.
Sommige stemmen, zoals Macarrón, waarschuwen dat de regularisatie van 500.000 mensen nadelig kan uitpakken voor reeds gevestigde migranten en politiek gezien kan leiden tot meer steun voor partijen als Vox.
Kijkt men naar de regionale cijfers, dan is de bevolking in het afgelopen kwartaal in alle autonome regio’s gegroeid, behalve op de Balearen en in de autonome stad Melilla. De grootste stijgingen werden geregistreerd in de regio Valencia (+0,34%), gevolgd door Castilla-La Mancha (+0,27%) en de regio Madrid (+0,24%). De nabijheid van provincies als Toledo en Guadalajara tot Madrid, waar de huurprijzen onbetaalbaar zijn geworden, verklaart deels waarom Castilla-La Mancha relatief sterk groeit.
Wat betreft herkomstlanden kwamen in het vierde kwartaal van 2025 de meeste nieuwkomers uit Colombia (36.600), Venezuela (27.000) en Marokko (22.000). Tegelijkertijd blijven de geboortecijfers in Spanje historisch laag, vooral in vergelijking met tien jaar geleden en de periode vóór de pandemie.
