Winter op 1.700 meter: het leven van de twee enige vaste inwoners van Rubió

Hoog in de Pyreneeën, op bijna 1.700 meter hoogte, ligt Rubió: het hoogstgelegen dorp van Catalonië. In de winter wonen hier slechts twee vaste bewoners: Claudia Castaño en Albert Santonja.

Sneeuwruimen als dagelijkse routine

Gisteren was geen uitzondering. Net als zoveel ochtenden de afgelopen maanden begonnen Claudia en Albert hun dag met het vrijmaken van de sneeuw rond hun huis. Met de schop in de hand maakten ze de weg begaanbaar, terwijl de ‘torb’ — een ijzige sneeuwstorm met harde wind — over het dorp raasde. De civiele bescherming had al gewaarschuwd voor zware omstandigheden.

“We hebben sinds 2018, toen we het huis kochten, nog nooit zoveel sneeuwdagen gehad,” vertellen ze telefonisch. “Elke middag checken we de weersvoorspelling om te weten of we de volgende ochtend extra vroeg moeten opstaan om de weg vrij te maken en op tijd op het werk te komen.”

Vrijdag viel er naar schatting zo’n 30 centimeter verse sneeuw. Op sommige plekken ligt inmiddels meer dan een meter. Toch gaan ze alleen naar buiten om de honden uit te laten en de straat schoon te maken. Tot hun verbazing trekken de omstandigheden ook bezoekers aan, zoals langlaufers en wandelaars met sneeuwschoenen.

Leven op grote hoogte

Albert vestigde zich eind 2019 in Rubió, Claudia volgde begin 2021 en liet het Baix Llobregat achter zich. Hij werkt in de bouw, zij in een dierenkliniek in Sort. Ooit overwogen ze om een deel van hun grote huis te gebruiken voor plattelandstoerisme, maar dat plan is voorlopig uitgesteld.

De enige straat van het dorp heet toepasselijk Únic. Het sneeuwvrij houden van deze weg, en van de honderd meter tot aan de N-260, is essentieel. “Sinds 20 december sneeuwt het bijna om de dag. De zon hebben we nauwelijks gezien. Op straat lag soms anderhalve meter sneeuw. We hebben een soort gang gegraven om boodschappen en gasflessen naar boven te krijgen.”

Een goed gevulde voorraadkast, voldoende gasflessen en een grote stapel brandhout geven hen rust en zelfstandigheid.

Geen gevoel van isolatie

Hoewel sommigen deze winter als uitzonderlijk ervaren na jaren van droogte, beschouwen Claudia en Albert de overvloedige sneeuw als iets normaals — en zelfs als een zegen. Ze genieten van lange wandelingen met hun honden, skiën en tochten met sneeuwschoenen. Alleen de dagen met harde wind vinden ze minder prettig.

Na vijf en bijna zeven jaar in Rubió zeggen ze dat ze hun dorp voor geen enkele andere plek zouden willen ruilen. Het isolement weegt niet zwaar en ze missen de stad nauwelijks.

Hoop op heropening dorpscafé

Wat ze wél missen, is het bar-restaurant van het dorp, dat in 2023 sloot. In kleine bergdorpen fungeert een café vaak als sociale ontmoetingsplek. De gemeente Soriguera heeft inmiddels een openbare aanbesteding uitgeschreven om het pand opnieuw te verhuren.

Volgens loco-burgemeester Josep Lluís Piqué ligt het restaurant op een strategische plek aan de N-260, tussen Sort en Adrall, een drukke route voor wandelaars, paddenstoelenzoekers en motorrijders.

Zomers meer leven

In de zomer verandert Rubió. De vijf andere huizen in het dorp, allemaal tweede woningen, worden dan bewoond. Maar in de winter, wanneer sneeuw en stilte overheersen, zijn Claudia en Albert de enige blijvende bewoners van het hoogstgelegen dorp van Catalonië.