Steeds meer ‘pet friendly’, maar minder ruimte voor kinderen? Discussie over Spaanse horeca laait op
Honden die welkom zijn op het terras, een drinkbak naast de tafel en zelfs speciale voorzieningen voor huisdieren: pet friendly horeca wordt in Spanje steeds gewoner. Tegelijkertijd groeit de discussie over restaurants, hotels en andere locaties die juist kiezen voor een child-free of adults-only concept.
De vraag die daarbij steeds vaker wordt gesteld: hoe kan het dat huisdieren op meer plekken welkom worden geheten, terwijl kinderen juist vaker als storend worden ervaren?
Huilend kind tegenover rustige hond
De discussie kreeg nieuwe aandacht door een column van de Argentijnse psychologe Sonia Almada, die zich bezighoudt met kinderrechten.
Zij beschrijft een situatie in een restaurant waarbij een peuter begon te huilen. Andere gasten reageerden zichtbaar geïrriteerd, terwijl een hond aan een nabijgelegen tafel zonder problemen werd geaccepteerd. Voor Almada staat dit voorbeeld symbool voor een bredere maatschappelijke ontwikkeling.
Volgens haar is er niets mis met het feit dat dieren steeds meer als volwaardig onderdeel van het gezin worden gezien. Het opvallende zit volgens haar vooral in het contrast: bedrijven bieden steeds meer diensten en voorzieningen voor huisdieren aan, terwijl rust, stilte en een omgeving zonder kinderen tegelijkertijd als luxeproduct worden verkocht.
Ook in Spanje herkenbare ontwikkeling
Hoewel Almada vanuit Argentinië schrijft, is de discussie ook in Spanje herkenbaar. Steeds meer terrassen, accommodaties, campings en recreatievoorzieningen richten zich nadrukkelijk op bezoekers met een hond.
Tegelijk verschijnen er hotels en andere toeristische concepten die uitsluitend of hoofdzakelijk voor volwassenen bedoeld zijn.
Dat hoeft op zichzelf geen probleem te zijn. Veel reizigers kiezen bewust voor een rustige vakantie zonder kinderen. De discussie ontstaat vooral wanneer kinderen in gewone publieke ruimtes steeds vaker worden neergezet als hinderlijk of ongewenst.
Kinderen gedragen zich nu eenmaal anders
Een klein kind kan huilen, druk zijn, iets laten vallen of niet rustig een hele maaltijd aan tafel blijven zitten.
Volgens Almada ontstaat er een probleem wanneer dergelijk gedrag niet meer wordt gezien als normaal onderdeel van opgroeien, maar als reden om kinderen als groep uit bepaalde ruimtes te weren.
Grenzen stellen aan gedrag is volgens haar iets anders dan de boodschap geven dat de aanwezigheid van een kind op zichzelf ongewenst is.
‘Child free’ wordt steeds vaker een verkoopargument
Restaurants, hotels en vakantieresorts gebruiken termen als adults only en child free al langer om een bepaalde doelgroep aan te spreken.
Rust, ontspanning en stilte worden daarbij onderdeel van het product. Dat is vergelijkbaar met hotels die zich speciaal richten op gezinnen, stellen, golfers of hondenbezitters.
De kritiek richt zich daarom niet zozeer op het bestaan van dergelijke concepten, maar op de bredere houding tegenover kinderen in openbare ruimtes. Almada wijst erop dat negatieve opmerkingen over kinderen ook via sociale media steeds gemakkelijker worden genormaliseerd.
Opvallend in een land met weinig geboortes
De discussie krijgt in Spanje nog een extra dimensie doordat het land al jaren te maken heeft met een zeer laag geboortecijfer. De eerste cijfers over 2026 laten weliswaar een lichte verbetering zien, maar grote gezinnen zijn veel minder vanzelfsprekend dan enkele generaties geleden.
Tegelijkertijd spelen kinderen traditioneel juist een grote rol in het Spaanse openbare leven. Het is heel normaal dat gezinnen ’s avonds gezamenlijk uit eten gaan en dat kinderen tot relatief laat aanwezig zijn op pleinen en terrassen.
Juist daarom valt een ontwikkeling richting steeds meer kindvrije omgevingen extra op.
Honden krijgen juist steeds meer ruimte
Aan de andere kant is Spanje de afgelopen jaren merkbaar hondvriendelijker geworden.
Er zijn speciale hondenstranden, accommodaties waar huisdieren welkom zijn en horecazaken die waterbakken of andere voorzieningen voor honden aanbieden. Voor mensen die hun hond meenemen op vakantie is dat uiteraard een positieve ontwikkeling.
Volgens Almada hoeft meer aandacht voor dierenwelzijn dan ook helemaal niet ten koste te gaan van kinderen. Haar punt is juist dat beide naast elkaar moeten kunnen bestaan.
Waar ligt de grens?
De discussie draait uiteindelijk om een lastige balans.
Een restaurantgast mag verwachten dat andere bezoekers rekening met elkaar houden. Ouders hebben daarbij vanzelfsprekend een verantwoordelijkheid voor het gedrag van hun kinderen. Maar tegelijkertijd zijn kinderen geen kleine volwassenen en hoort enig geluid en beweging bij hun aanwezigheid.
Hetzelfde geldt overigens voor volwassenen: ook luid pratende groepen, muziek, telefoongesprekken of alcoholgebruik kunnen andere gasten storen.
De opkomst van pet friendly én child-free horeca laat daarmee vooral zien hoe onze ideeën over rust, gezelligheid en publieke ruimte veranderen. De vraag is niet of honden welkom mogen zijn of dat er adults-only hotels mogen bestaan, maar hoeveel ruimte kinderen in het dagelijkse openbare leven blijven krijgen.
